Waarom een Carpe Diempolis? Merel vertelt:

Waarom een Carpe Diempolis? Merel vertelt:

De zevenkoppige kankerdraak stond in de nazomer van 2002 prominent op onze stoep. Hoewel ik mij al geruime tijd flink zorgen maakte over de gezondheid van mijn oudste zoontje, en al meerdere malen de huisarts had bezocht, overviel het bericht mij toch.

Een team van verpleegkundigen, artsen in opleiding en volleerd oncologen kwam mij vertellen dat mijn kind van slechts zeven lentes leukemie had. Een zwangere arts in opleiding was in tranen. “Wil je een glaasje water” vroeg ik nog. Zo suf.

Lang heeft deze vlaag van verstandsverbijstering niet geduurd. Handelen moest ik, en snel ook. Als moeder had ik de zorg voor twee jongens. Het zieke kind van zeven had een broertje van zes jaar. Bovendien was ik net begonnen aan een nieuwe baan en had nog geen vaste aanstelling. Nog natrillend van het bloedstollende bericht, heb ik mijn werkgever op de hoogte gebracht van de situatie. De reactie was goud waard. Ik denk dat ik de meest begripvolle werkgever had die er destijds bestond, want eenmaal in de ziekenhuismolen hoorde ik veel verhalen van andere ouders over problemen op de werkvloer. Er vielen zelfs ontslagen! Omdat mijn werkgever zo begripvol was, probeerde ik dan ook mijn uiterste best te doen om wanneer het maar kon op kantoor mijn achterstanden bij te werken. Achteraf niet verstandig, want hoewel ik zelf niet ziek was, een dierbare met een levensbedreigende ziekte verzorgen is slopend. Ik had zo nu en dan beter mijn rust kunnen pakken.

Een lange periode van schipperen tussen werk, ziekenhuis en thuis brak aan. De behandelingen waren zwaar voor mijn oudste zoontje, maar hij hield zich kranig. Met de jaren groeide echter ook mijn zorgen om mijn tweede kind. Een vrolijk en gevoelig knuffelmannetje wat graag op schoot zat bij zijn moeder, was in één klap thuisloos bij perioden. Ik was gelukkig gezegend met een vaste kern van heel veel lieve mensen die hulp boden, en de zorg voor mijn tweede zoontje opvingen. Vaak moest ik in het ziekenhuis overnachten, en moest hij het zonder zijn moeder stellen. Drie jaar na de diagnose kreeg hij woedeaanvallen. Ik heb met een paar psychologen gesproken, maar geen enkele was bekend met onze specifieke gezinssituatie en alles wat daarbij kwam kijken. Een echte specialist werd niet vergoed door de zorgverzekeraar en kon ik mij niet permitteren. Helaas heeft hij later flinke emotionele problemen gekregen, waarvan hij inmiddels gelukkig aan het herstellen is.

Zo waren er heel veel zaken die ik achteraf veel beter had kunnen regelen voor ons drietjes, als ik een potje met geld had gehad. Ik had onbetaald verlof op kunnen nemen om het voor werkgever en werknemer gunstiger te regelen. Iedereen die binnen het gezin geconfronteerd is geweest met kanker, weet dat de ziekte uitputtend is voor alle naasten. Zo nu en dan ontspanning pakken, op welke manier dan ook, is ontzettend belangrijk voor alle betrokkenen. Vaak kost tijd simpelweg geld. Ik had opvang voor mijn tweede zoontje willen hebben, opdat de thuissituatie in ieder geval stabiel zou zijn. Ik had huishoudelijke hulp kunnen inhuren zodat ik niet, na een hele dag ziekenhuis, om elf uur ’s avonds nog aan het strijken en boenen moest. Toen er geen hoop meer was, was ik financieel afhankelijk van derden om zijn bucketlist af te werken.

In de ons omringende landen bestaat al enkele jaren de mogelijkheid om je te verzekeren van een financiële buffer bij kanker. Toen het plan werd geopperd om deze verzekering in Nederland te introduceren, was binnen het team van Carpe Diempolis iedereen direct enthousiast. Bij ons werken bijna allemaal ervaringsdeskundigen en wij weten wat de impact van kanker op een gezin is. Ook financieel! Eenmaal brainstormend aan tafel met een BN’er met wie wij een samenwerking aan zijn gegaan, kwam er nog een prachtig idee naar boven. Wij zouden 50% van onze marge op elke polis maandelijks afdragen aan het KWF.

Met mijn oudste zoon had ik het plan om basisscholen te bezoeken om scheldwoorden waar een K in voorkwam tegen te gaan. Het is er nooit van gekomen, maar ik weet zeker dat hij vanaf zijn wolk onze activiteiten rondom de Carpe Diempolis toejuicht.

Verzekerd bij kanker, KWF gesteund.

Geef een reactie